Yazılarım E-postana gelsin.

Yaz E-Postanı!
ÖZGÜRÜZ(?)
"Ben özgürüm!" diyebiliyor musunuz? Özgür değilsiniz. Sadece zincirleriniz uzun.
2 ARALIK 2016
Oyuncağımı Benden Almayın!
Toprağını kaybetmiş bir dünya, yeşilliği solup gitmiş bir orman, yıldızları sönmüş bir gökyüzü... Tüm bunların bir farkı var mıydı oyuncağını kaybetmiş bir çocuktan? Ve 'mutluyum' dedim geceye. 'Ben mutluyum. Bu sefer mutluluğumu benden alamazsın.'
1 Ocak 2017
BEN
âcizliği bu kadar âşikârken başı kumda olanlar.. hey ! sen, siz, onlar..! perdelerin arkasına gizlenenler ! ben sizi görüyorum.
7 Temmuz 2017
Dönüp Dönüp Başa Sarmanın Dayanılmaz Ataleti
Çok güzel metinler okudum sanat, edebiyat adına. Çok güzel müzikler dinleyip, çok güzel resimler izledim uzun uzun. İnsanın ürettiği her şeyin önemli olduğuna her zaman inanmaya devam ettim.
20 Aralık 2016

27 Nisan 2019 Cumartesi

Mutlu Aşk Yoktur - Louis Aragon

Levla Lavin

İnsan her şeyi elinde tutamaz hiç bir zaman 
Ne gücünü ne güçsüzlüğünü ne de yüreğini
Ve açtım derken kollarını bir haç olur gölgesi 
Ve sarıldım derken mutluluğuna parçalar o şeyi
Hayatı garip ve acı dolu bir ayrılıktır her an 
Mutlu aşk yoktur

Hayatı Bu silahsız askerlere benzer 
Bir başka kader için giyinip kuşanan 
Ne yarar var onlara sabah erken kalkmaktan 
Onlar ki akşamları aylak kararsız insan 
Söyle bunları Hayatım Ve bunca gözyaşı yeter 
Mutlu aşk yoktur

Güzel aşkım tatlı aşkım kanayan yaram benim 
İçimde taşırım seni yaralı bir kuş gibi 
Ve onlar bilmeden izler geçiyorken bizleri 
Ardımdan tekrarlayıp ördüğüm sözcükleri 
Ve hemen can verdiler iri gözlerin için 
Mutlu aşk yoktur

Vakit çok geç artık hayatı öğrenmeye 
Yüreklerimiz birlikte ağlasın sabaha dek 
En küçük şarkı için nice mutsuzluk gerek 
Bir ürperişi nice pişmanlıkla ödemek 
Nice hıçkırık gerek bir gitar ezgisine 
Mutlu aşk yoktur

Bir tek aşk yoktur acıya garketmesin 
Bir tek aşk yoktur kalpte açmasın yara 
Bir tek aşk yoktur iz bırakmasın insanda 
Ve senden daha fazla değil vatan aşkı da 
Bir tek aşk yok yaşayan gözyaşı dökmeksizin 
Mutlu aşk yoktur ama 
Böyledir ikimizin aşkı da

Louis Aragon



14 Nisan 2019 Pazar

Turnaya Sevda

Levla Lavin

Kırgın bir akşamüstü gibiyim şimdi,
Göğümde yalnız kalmış bir turna uçuşuyor.
Bir yağmur önce,
Bir yağmur çiseliyor çehreme doğru.
Yüreğinde bir kelebek doğuyor,
Kafamın karışıklığına inat
Bembeyaz kanatlarıyla çırpınıyor içimde.
Ben diyor, ben!
Doğmak için yıllar bekledim.
Kanat çırpmak için günler saydım.
Oysaki sessiz bir çırpınıştı benimkisi
Uçmak, ölmek ve
Binlerce kanat çırpmak için
Geldim, doğdum, yaşıyorum.
Uçmalısın, özgürce
Sevdanın yettiği tüm diyarlara.
Bir masal bitti diye yakılmaz tüm kağıtlar
Okunmaz olmaz tüm şiirler.
Yeni bir devir bu artık.
Yeni bir çağ bu sevdaya dair.
İşte devrim kanat ucumda,
Bitmeli ve başlamalı.
Umut getirdim kanatlar üstünde,
Bir turna yüreğinde saklı sevdam.
Doğ üstüme ey güneş!
Yine bitiyor bir gece
Ve sen, ve ben
Avuçlarımızda sıktığımız hayatı
Bırakıveriyoruz yükseklere.
Kalbimin göğünde turnalar uçuşurken
Sevdam çırpınıyor bir suskunlukta.






Özlem Ekici
14.04.2019
Ankara

1 Nisan 2019 Pazartesi

Deliler ve Mahkumlar İçin Dua - Rainer Maria Rilke

Levla Lavin

Sizler ki, hayat, belki sezdirmeden,
Sırt çevirmiş koca çehresiyle: şimdi,
Kim bilir, kendine hayattayım diyen
Biri dile getirmekte hafiften

Dışarda, özgürlüğün iklimlerinde,
Vakit geceyken bir duayı:
Kolay öldiirebilesiniz diye zamanı;
Çünkü zaman, hep peşinizde.

Şimdi hatırladığında hayat sizi,
Şefkatle saçlarınızı okşar:
Neniz var idiyse, hepsi
Bundan böyle başkalarında yaşar.

Hep sessiz kalmalısınız sizler,
Yürekleriniz artık yaşlandığında,
Hiçbir zaman öğrenmemeli anneler,
Yaşamak diye bıı da varsa.

Yukarlarda ay yükselmekte,
Aralandığı yerde dalların,
Ve sakinleri sîzlermişçesine
Pençesine düşmekte yalnızlığın.

Rainer Maria Rilke






17 Mart 2019 Pazar

Bir Deli ve Kelebek

Levla Lavin

  Her şeyi açıklayabilirim, müsaade edin. Yaşananların hepsinden sadece ben sorumlu değilim. Tesadüfen de orada olmuş olabilirim. Henüz gerçekleşmemiş olanlar için de bunu söylemek istiyorum. Herkesten müsaade isteyip ‘ben tesadüfen buradayım’ demeyi istiyorum. Beni görmeyin, baştan saymaya başlayınca beni atlayın, bir tane eksik sayın beni. Bazen sabah uyandığımda gözlerim acıyor. Yatakta sağımdaysam soluma, solumdaysam sağıma dönüyorum. Öyle uzak şeylerden söz ederek keyif kaçırmak istemiyorum fakat cümle kurgulamayı seviyorum. Bazısı gerçek, bazısı alıntı cümleler yığını.

  Bir kelebek girdi odaya! Karışık ve düzensiz uçarak önümüzden geçti. Ani hareketleri heyecan yarattı aramızda! Dördüncü kattaki bu hastane odasında, tüm delilerin içinde bir ışık oldu. İçimizden “Dışarıda hala nefes alınabilen bir yer var.” Diye düşündük hep bir ağızdan. Bir tanesi sadece susarak baktı. Kelebeği inceledi. Kafasıyla onun ani dönüşlerini taklit etti. Beyni bulanmış olacak ki durdu ve elleriyle kafasını tuttu.

  Ben deliyi izlerken kelebek önümden geçti! Acaba kelebeklerin de düşüncelerinde “Ben farksızım, aynıyım.” Diye bir olgu var mı? Çünkü çok sıradan kahverengi bir kelebekti.

  Önümde duran bir masa var. Üstünde ziyarete gelirken getirdikleri çiçekler var. Bakıcılar onu bir vazoya koymayı unuttukları için ben hunime yerleştirdim. Bir başkası da devamlı su koymaya çalıştı. Huninin deliğini görmek istemiyor sanırım. Su koyarken bazen ağlıyor: “Ölmesinler! Ölmesinler!”

  Kelebek o çiçeklere kondu. Çiçekler iki günlük ama hala biraz koku yayabiliyorlar. Sanırım kelebeği çeken de o azıcık kokuydu. Kelebeğe dik dik bakarken ağzının hareket ettiğini gördüm. Küçüktü ama görüyordum işte!

“Susun!” diye bağırdım. Diğerleri bana baktı ve sustular.
“Kelebek konuşuyor.” Dedim. Bir tanesi öyle bir çığlık attı ki bir diğeri korkup odanın köşesine oturdu.
“Bize bir şey demek istiyor.” Dedim. Sustular o zaman. Bir deliye sana bir şey diyeceğim dedin mi susardı, kendimden biliyorum.
“Gördün mü?” dedi kelebek. Neyi görmem gerektiğini bilmiyordum. Bir an paniğe kapıldım. Göremediğim bir şey mi vardı?
“Neyi?”
“Etrafına bakmaz mısın sen hiç?”
“Bakıyorum da hep deli var burada.”
“Sen nesin peki?”
“Ben akıllıyım! Onlardan farklıyım ben!”
“Ben de farklıyım ama sadece kahverengiyim.”
“Nasıl biliyorsun ne düşündüğümü?”
“Sen söyledin ya az önce, göremiyorsun işte bu yüzden. Kendini kendine kapatıp gördüklerini bile değiştiriyorsun. Görmek bakmak değil biliyorsun!”
“Senden daha çok şey bildiğime eminim kelebek!”
“Savaşın sona erince yine geleceğim deli! O zaman bana gördüklerini anlatırsın.”
  Diğerleri şaşkın şaşkın bakarken kelebek tekrar uçtu. Önce odayı gezdi. Herkesin kafasında bir tur attı ve girdiği pencereden çıktı. Birkaç deli peşinden gitmek isterken önce birbirlerine sonra pencerenin demirlerine çarptılar.

****

“Peki sence neden kelebek seninle konuştu?”
“Çünkü sadece ben duyabilirdim onu.” 
“Peki senin bir odada yalnız ve penceresiz kaldığını biliyor muydu?” Kısa bir sessizlik ve ardından:
“Hastayı odasına götürebilirsiniz.”

*********************************


Açıklama: Bu yazım daha önce bir dergide yayımlanmıştır. Ben sizlerle de paylaşmak istediğim için blogumda yayınlıyorum. Düşüncelerinizi ve görüşlerinizi paylaşırsanız sevinirim. 

8 Mart 2019 Cuma

Acı - Halil Cibran

Levla Lavin

Ve bir kadın, "Bize acıdan bahset" dedi.
Ve o cevap verdi:

"Acınız, anlayışınızı saklayan kabuğun kırılışıdır.

Nasıl bir meyvenin çekirdeği,
kalbi güneş'i görebilsin diye
kabuğunu kırmak zorundaysa,
siz de acıyı bilmelisiniz.

Ve eğer kalbinizi,
yaşamınızın günlük mucizelerini
hayranlıkla izlemek üzere açarsanız,
acınızın, neşenizden hiç de
daha az harikulade olmadığını göreceksiniz;

Ve kırlarınızın üstünden
mevsimlerin geçişini kabul ettiğiniz gibi,
aynı doğallıkla, kalbinizin mevsimlerini de
onaylayacaksınız.

Ve kederinizin kışını da, 
pencerenizden huzur içinde seyredeceksiniz.

Acılarınızın çoğu sizin tarafınızdan seçilmiştir.

Acınız, aslında içinizdeki doktorun,
hasta yanınızı iyileştirmek için
sunduğu "acı" ilaçtır.

Doktorunuza güvenin
ve verdiği ilacı sessizce ve sakince için;

Çünkü size sert ve haşin de gelse,
onun elleri,
"Görülmeyen"in şefkatli elleri
tarafından yönlendirilir.

Ve size ilacı sunduğu kadeh
dudaklarınızı yaksa da,
O'nun kutsal gözyaşlarıyla ıslanmış
kilden yapılmıştır."

Halil Cibran


26 Şubat 2019 Salı

Ben Kandan Elbise Giydim Hiç Değiştirsinler İstemezdim

Levla Lavin

Kendinden birşeyler kattın
Güzelleştirdin ölümü de
Ellerinin içiyle aydınlattın
Ölüm ne demektir anladım

Yer değiştiren ben değildim
Farklılaşan sendin
Sendin bana gelen aynalarla
Sendin bana gelen sendin

Artık ölebilirdim 
Bütün İstanbul şahidim
Ben kandan elbiseler giydim
Bundan senin haberin var mı

Sezai Karakoç


13 Şubat 2019 Çarşamba

Aşk Risalesi - Erdem Bayazıt

Levla Lavin
Dirilmek yeniden 
Yerin uyanması gibi kımıldaması gibi toprağın
Bulutları yarması gibi gün ışığının 
Yağmurun ansızın boşanması 
Binlerce kuşun bir anda parlaması havalanması 
Erimesi gibi karların ve buzulların 
Patlaması gibi dal uçlarında tomurcukların 
  
Dirilmek yeniden 
Yüzyıl süren bir berzahtan geçmişiz gibi 
Kandan kinden öfkeden 
Üstümüze bir sağnak boşanmış gibi 
Sürekli lekelendiğimiz çözülmeye terkedildiğimiz 
Bir bataktan çıkar gibi. 
  
Yürürken otururken yatarken 
Hep çürümek durumunda kalmış 
Duyduklarımızdan dolayı kulaklarımız 
Gördüklerimizden ötürü gözlerimiz 
Dokunduklarımız için ellerimiz. 
  
Belli bir bozgun yaşamışız 
Her şeye ölüm dadanmış sanki 
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar 
Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar 
Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar 
Çocukluk kalkmış dünyadan gibi 
Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki. 
  
Aşkın son saltanatını yaşamak içinmi ey kalbim 
Ruhun serüvenine bir kale olmak için mi? 
Bu başkaldırma kanatlanma. 
  
Durmadan geçiyordu o zamanlar 
Üstümüzden tanklar toplar binler tonluk arabalar 
Boğuk bir ses madeni bir böğürme 
Bir metropol devinin içimiz titreten iniltisi 
Ta uzaklarda şehirlerin üstünde kımıldayan 
Bir korkunun yüreğimizde biriken tedirginliği 
Bir sam yeli gibi bedenimizi yüzümüzü saçlarımızı 
Yalayarak 
Çekiyordu bizi ve herkesi. 
  
Ama sen uzaklardaydın ey kalbim 
Uzaklardaydın, sevdiğim uzaklardaydı 
Ayın ve yıldızların çağlayarak 
Berrak şelaleler yaparak 
Coşku içinde aktığı 
Bir yerlerdeydi. 
  
Hani bir gün bir çobana rastlamıştık 
Kavalıyla bir sümbülü emziriyordu 
Adı ferhat mıydı neydi 
Koyunların kurtların böceklerin ve çiçeklerin 
Sadakatten mest oldukları 
Her birinin gözlerinde 
Kaybolur gibi kayar gibi 
Dalıp gittiğimiz o saadet evreni 
Kayaların yüzlerinden okuduğumuz o ebedi bilinç 
Bizi çekip almıştı kılcal damarlarımızdan. 
  
Yaslan göğsüme sevdiğim 
Benim gönlüm gök gibidir açık deniz gibidir 
Pas tutmaz benim içim yeryüzü gibidir toprak gibidir 
Sen ki bulut gibisin 
Ay gibisin güneş gibisin bazan. 
  
Usul usul inen 
Yağmur tıpırtılarını 
Dinler gibi 
Dalıp gitmiştik 
Sen konuşuyordun 
İpil ipil yağan bir yağmur gibi konuşuyordun 
Onlar ki konuklarımızdı 
Adları Keremdi Yusuftu Kaystı 
Hepsi de ezelden tanıdıktı dosttu. 
  
( Ara Çağrı ) 
Sen bir taze haber gibi gelmiştin unutmadım 
Her gelişin bir taze haberdi unutmadım 
  
Aşktı alıp verilen altın bir vakitti yaşadığımız 
Bir muştuyu algılamanın sürekli gerilimiydi sanki 
unutmadım 
  
Can oynanırdı evlerde yollarda meydanlarda 
Can alınıp can verilirdi hiç unutmadım 
  
Sen uyurdun uykun bir tepeden seyredilen uçsuz bir vadi 
Kıyısından seyredilen bir denizdi sanki unutmadım 
  
Ah sevgili ! Hayat görünürdü kapından, bir çırpınış 
yüreklerimizde 
Sen evinden çıktığında güneşler doğardı içimizde 
unutmadım 
  
Toprağa düşen tohum onda gizlenen renk şekil koku 
Senin için biçimlenirdi renklenirdi kokardı senin için 
unutmadım 
  
Ebedi masum çocuklar zamanın solmayan çiçekleri 
İstemişlerdi de ezan okumuştu Bilal bir sabah
unutmadım 
  
O dirildi O dirildi diye birden çalkalanan sokaklar 
Ölüm ki sonsuza açılan bir kapıydı hiç unutmadım 
Ey aşk ey dirilik soluğu ey evrenin hareket kaynağı 
Nasıl unuturum nasıl unuturum hiç unutmadım. 
  
Haydi gel sevgilim 
Uzanalım toprağın altına 
Çiçekler mayalansın göğsümüzde 
Bu akıp giden bu kör gidip yol giden 
Kalabalıkları bu insanları 
Ezen çiçekleri, bir kere bile farkına varmayan 
Dökülen bu yıldızları yağmur birikintilerine 
Çiğneyerek geçen bu adamları ve kadınları 
Uyarmak için bir an durdurmak için 
Bu bizi terkeden, bacaları öksüz ve boynu bükük 
İçimizde sonsuzluk kavislerinden izlerini taşıdığımız 
Ama şimdi kendimizi zorlasak da 
anımsayamadığımız tasarlayamadığımız o kırlangıçları 
Ah tekrar dönülebilir mi? yaşayabilirmiyiz ? 
Uzansak yerin altına ve toprak olsak. 
  
Haydi gel sevgilim 
Bir daha deneyelim 
Bir kere daha kesmek için yolunu kalabalıkların 
Yüreğimizden gönlümüzün derinliğinden 
Vermek hep vermek için 
Çünkü dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz 
Aşkın bir adı da berekettir 
En iyi anlatandır o 
Hirada bir mağarada 
Gözden döküleni 
Gönülden geçeni. 
  
Ah hep o kelimeyi bulmak için bütün bu 
Çabalarım 
Seni çağıracak olan. 
  
Nasıl da unuttuk 
Oysa daha anar anmaz adını 
Ansızın patlayan bahara bir pencere açmışız gibi 
Kış ortasında çıkıveren güneş gibi 
Birden sıyrılıverip bulutlardan 
Üryan görülen can gibi 
Doldururdun içimizi 
Ve eviçlerimizi. 
  
Ah oruçlu bir ağustos vaktinde 
Bir kayanın dibinden kaynayan 
Soğuk ve berrak sulara 
Uzanıp kana kana 
Avuç avuç alıp 
Yüzümüzde içimizde 
Duyduğumuz 
Gibi 
Aşk. 
  
Ah bir yalnızlık vaktinde 
Herkesle birlikte olduğumuz 
Gene de yalnız olduğumuz 
Bir parkta 
Ta uzaklardan gelir gibi 
Bir tamburdan bir ezginin 
Bizi bizden ve herşeyden 
Alıp götürdüğü gibi 
Aşk. 
  
Haydi gel sevgilim gene arayalım 
Makam-ı İbrahimde rastlanan ayak izlerini 
Dedesinin elinden tutup Kubays dağına götürdüğü 
Yüzüsuyu hürmetine yağmur istediği 
Yeryüzünün bereketlenip çiçeklerle bezendiği 
Develerin coşarak çöllerde 
Ayak sesleriyle şiirler bestelediği 
O vakitleri. 
  
Haydi gel bir daha bir daha 
Arayalım 
Herkesin ve herşeyin uykuya vardığı 
Bir vakitte 
Gürül gürül 
Bardaktan boşanır gibi 
Yeryüzünü ve gökyüzünü 
Dünyanın bu yüzünü ve öbür yüzünü 
Geceyi ve gündüzü 
Dolduran 
Yüreğimizi kuşatan 
O kitaptan 
Okunanı. 
  
Yaşamak, avını gözleyen 
Sessiz gergin 
Soluk soluğa 
Bir atmaca 
Sağ elimin 
Parmakları ucunda. 
  
Ve ölüm 
Bir güvercin 
Beyaz 
Süzülen masmavi gökten 
Berrak sulara. 
  
Bir yıldız kayıyor kayıyor kayıyor 
Bir dal uzuyor uzuyor 
Bir gül kanıyor bir seher vaktinde 
Yanıyor bir ateş için için 
İçimde içimin de içinde 
Bir ezgi dönüyor dönüyor dönüyor 
Bir ney eriyor dudaklarımda 
  
Aşkın bir adı da yorulmamaktır.

Erdem Bayazıt








6 Şubat 2019 Çarşamba

Lady Lazarus - Sylvia Plath

Levla Lavin

Gene yaptım, gene yaptım işte.
On yılda bir kere
Beceririm bunu ben –

Bir çeşit ayaklı mucize, tenim
Bir Nazi abajuru kadar parlak,
Sağ ayağım

Kağıt üstüne ağırlık,
Yüzüm hiçbir özelliği olmayan, halis
Yahudi keteni, en incesinden.

Kaldır o örtüyü
Sevgili düşmanım.
Korkuttum mu yoksa?

Göz ve burun oyuklarımla, otuz iki dişimle?
Sasımış soluğum
Yok olur gider bir günde.

Pek yakında, evet pek yakında
Mezar inimin yediği etim
Gene üstümde olacak eve gittiğimde.

Bir kadın olacağım yine, yüzümde gülümseme.
Otuzundayım daha.
Kedi gibi dokuz canım var hem de.

Bununla üç etti.
Ne pis iş bu
Silip, yok etmek her on yılı böyle.

Milyonlarca lif, milyonlarca.
Ağızlarında fındık fıstık çatur çutur, itişip
Kakışıyor kalabalık, görmek için ellerimin, ayaklarımın

Açığa çıkarılışını.
Baylar, bayanlar !
Böyle striptiz görmediniz.

Bunlar ellerim.
Bunlar da dizlerim.
Bir deri bir kemiğim belki,

Ama, aynı kadınım işte, tıpatıp aynı.
İlk kez olduğunda on yaşındaydım ben.
Kazaydı.

İkincisinde, işi bitirmeye
Ve bir daha dönmemeye öyle kararlıydım ki.
Kapatmıştım kendimi,

Sallanıyordum deniz kabuğu gibi.
Seslenmek, durmadan seslenmek, bir de ayıklamak
Zorunda kaldılar üstüme inciler gibi yapışmış kurtları.

Ölmek,
Herşey gibi, bir sanattır,
Bu konuda yoktur üstüme.

Öyle ustaca yaparım ki cehennem gibi gelir.
Öyle ustaca yaparım ki gerçekmiş gibi gelir.
Bir talebim olduğunu bile söyleyebilirsiniz.

Öyle kolay ki bir hücrede bile yapabilirsiniz.
Öyle kolay ki yaparsınız ve kımıldamazsınız.
Benim canıma okuyan

Aynı yere, aynı surata,
Aynı şaşkın, hayvansı
“Bu bir mucize ! Mucize!”

Haykırışlarına güpegündüz
Görkemli bir dönüş yapmak.
Bir bedeli var

Yaralarıma bakmanın, kalp atışlarımı
Dinlemenin bir bedeli var –
Tıkır tıkır çalışıyor işte.

Bedeli var, hem de ne bedeli var,
Bir sözcüğümün ya da bir dokunuşumun
Ya da kanımdan bir damlanın

Ya da saçımın bir telinin ya da bir parçasının elbisemin.
Ya, işte böyle, Herr Doktor.
İşte böyle, Herr Düşman.

Beni siz yarattınız.
Ben sizin kıymetli eşyanız.
Eriyip bir çığlığa dönüşen

Som altından bebeğiniz.
Dönüyor, yanıyorum.
Yüksek alakalarınızı küçümsüyorum sanmayın.

Karıştırıp durduğunuz
Küller, küller –
Et, kemik, yok orada başka bir şey –

Bir kalıp sabun,
Bir alyans,
Bir de altından diş dolgusu.

Herr Tanrı, Herr Şeytan
Aman dikkat
Aman dikkat

Ben diriliyorum, kalkıyorum işte
Küllerin arasından kızıl saçlarımla
Ve insan yiyorum, hava solurcasına.

Sylvia Plath,
23-29 Ekim 1962


Copyright 28.02.2016 - 2017© , Blogger Templates | Blogger Kişisel Blog Sitesi

Levla'nın Not Defteri - Kişisel Blog | Copyright © 2018